Goeienavond beste lezer,

Toen Trump en Netanyahu Iran aanvielen, deden ze dat onder hun tweetjes. De klus zou snel geklaard zijn. Winnen doen je liefst met zo weinig mogelijk mensen. Dan is je roem het grootst.

Toen het niet zo heel erg vlot bleek te lopen, vroeg Trump toch hulp en was hij pisnijdig omdat vrijwel iedereen de andere kant op keek. Vervolgens begon hij landen af te dreigen, zoals Spanje.

Toen Groot-Brittannië dan toch zijn vlaggenschip in een hoge staat van paraatheid bracht, zei hij dat hij die hulp niet meer nodig had: “We hebben geen mensen nodig die zich bij ons aansluiten als we de oorlog al gewonnen hebben.”

Toen die oorlog toch niet zo gewonnen bleek, vroeg hij opnieuw hulp: deze keer om de straat van Hormuz te beschermen. En wist hij te vertellen dat er al verschillende landen naar de Perziche Golf aan het opstomen waren. Zelfs president Macron zou meedoen.

Not.

Alweer veranderde hij zijn verhaal: al die vragen om hulp waren maar om te testen wat de wereldleiders zouden antwoorden, want “Als president van veruit het krachtigste land ter wereld zeg ik: WIJ HEBBEN VAN NIEMAND HULP NODIG”.

Hoe vaak kan een mens eigenlijk zijn gezicht verliezen vooraleer hij er geen meer heeft?