Jeszcze kilka lat temu wypalenie zawodowe było traktowane głównie jako temat z obszaru wellbeing i zarządzania zaangażowaniem. Dziś coraz częściej pojawia się w kontekście odpowiedzialności pracodawcy oraz potencjalnych roszczeń pracowniczych.

 

Rosnąca świadomość pracowników sprawia, że coraz częściej dostrzegają oni wpływ pracy na swoją sferę prywatną i zdrowie. Warto pamiętać: zjawisko wypalenia zawodowego nie powstaje nagle. Rozwija się etapami i wynika z wielu czynników - nie zawsze wyłącznie zawodowych. Jednak to właśnie organizacja pracy, sposób zarządzania obciążeniem oraz reakcja na sygnały ze strony pracownika mogą przesądzić o tym, czy sprawa pozostanie w sferze HR, czy trafi na drogę sporu prawnego.

 

⚖️ Czy wypalenie zawodowe może zatem uzasadnić roszczenia pracownika, a jeżeli tak - w jakich okolicznościach pracodawca ponosi odpowiedzialność i jak może się przed nią skutecznie bronić?

 

 

⏱️ Nadgodziny, przeciążenie i „szczególne potrzeby pracodawcy”

Kodeks pracy (art. 151) dopuszcza możliwość zobowiązania pracownika do pracy w godzinach nadliczbowych m.in. w przypadku konieczności prowadzenia akcji ratowniczej w celu ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska albo usunięcia awarii, a także w sytuacjach szczególnych potrzeb pracodawcy. Sam fakt pracy w nadgodzinach nie stanowi naruszenia prawa.

 

Ryzyko pojawia się wtedy, gdy:

➡️ przeciążenie ma charakter trwały,

➡️ pracodawca nie zapewnia realnego odpoczynku dobowego i tygodniowego,

➡️ nie dokonuje oceny ryzyk psychospołecznych,

➡️ ignoruje sygnały o pogarszającym się stanie zdrowia pracownika.

 

To właśnie organizacja pracy i reakcja na zgłaszane problemy mogą stać się kluczowe w ewentualnym sporze.