Proszę pomóżcie spełnić me marzenie,

Uprawiać w ogródku swe własne jedzenie...

Choć niczym na to nie zasłużyłam,

To z chorym ciałem się już urodziłam...

Wsparcia żadnego nie otrzymałam,

Jak mogłam tylko żyć się starałam...

Przez ludzką podłość nie raz cierpiałam,

Ale się nigdy nie poddawałam...

  

  

Mąż dziś krzywo na mnie zerka:

Znów coś sadzi ma partnerka?

Ziemi znoszę całe góry,

Nie mam gdzie postawić fury...

  

W środku domu baba lata,

Cała jest w sadzonkach chata...

Własnych stóp już nie zobacze,

Między zielskiem każdy skacze...

  

A odezwać się strach blady,

Bo mnie wyślą znów na zwiady,

Czy by trawy już nie skosić,

Albo ziemi nie przynosić...

  

Zaraz dojdzie też pielenie,

Żywopłotu przystrzyżenie,

I wszystkiego przesadzanie,

Na brak czasu narzekanie...

  

Jest nadzieja w tym też mała,

Że się baba wyszalała,

Że nie będzie wzrokiem grozić,

I po sklepach kazać wozić...

  

Nie mam miejsca w swoim domu,

Skarże Wam się po kryjomu...

Lepiej babie dziś nie wadzić,

Cóż poradzić? Czas już sadzić...

  

--

  

A jeśli ktoś miałby i czas i ochotę,

To może tu wrzucić jakąś drobną kwotę:

  

(Tutaj też fajny wiersz... )

85 1750 1312 6885 8026 5623 8977

(W tytule: darowizna)

  

Dziękuję za wsparcie,

życzę udanego tygodnia.

Pozdrawiam,

Gabriela W.