Beste lezer,

De Canadese premier Mark Carney stond gisteren voor een uitgelaten publiek in Straatsburg. Tijdens zijn speech applaudisseerden veel leden van het Europees Parlement tot hun armen moe werden. Carney schudde een citaat van Goethe uit zijn mouw – “Slechts hij verdient de vrijheid en het leven / die ervoor vecht van dag tot dag” –  en verwelkomde de ambitie om van Canada het eerste “geassocieerde lid” van de EU te maken. 

Wat dat precies inhoudt, is nog niet duidelijk. Carney deed alvast een invuloefening en sprak van samenwerkingen rond defensie, AI en ruimtevaart, én van nauwere banden tussen de bevolkingen. “Europeanen en Canadezen moeten kunnen wonen, werken en studeren waar ze maar willen aan beide kanten van de Atlantische Oceaan.” 

Geen alliantie zonder een uitwisseling van ideeën, met andere woorden. Wie staat te trappelen om zich te laten inspireren door Canadese denkers, kan – je raadt al wat ik ga zeggen – terecht bij geweldige schrijvers. Usual suspect is The handmaid’s tale-auteur Margaret Atwood, maar ook de hippe Sheila Heti is een absolute aanrader. Zij laat je ook meteen Toronto kennen.

Wie meer voelt voor Montréal, kan terecht bij vuilnisman Simon Paré-Poupart. Jawel, een vuilnisman, die vlot Victor Hugo en Georges Bataille citeert en een schrijfstijl heeft die volgens recensente Marijke Arijs doet denken aan niemand minder dan Émile Zola. Afval! werd al snel een bestseller in Canada, en bij ons verdient het die status ook. Paré-Poupart schreef een wervelende sociologische reflectie over een job die vaak als minderwaardig wordt gezien en over de wergwerpmaatschappij. Bovendien: als je het afval van je toekomstige ‘partner’ eenmaal hebt gezien, weet je wel wat voor vlees je in de kuip hebt.  

Goed weekend alvast!