Goeienavond beste lezer,

Op mijn 22ste deed ik voor het eerst een langeafstandswandeling, op de Noorse hoogvlakte Hardangervidda. In mijn rugzak zaten geen zorgvuldig afgewogen pakjes droogvoeding, maar een gebraden kip en een homp brood. Geen ultralichte trekkerstent, maar een onhandige werptent. En aan bescherming tegen de bloeddorstige rotmuggen had ik al helemaal niet gedacht. Toch kreeg ik de smaak te pakken.

Intussen pak ik mijn trektochten iets professioneler aan, maar het moet heerlijk zijn om er echt je beroep van te kunnen maken, zoals de Brusselse wandelinfluencer Floor Denil heeft gedaan. Het liefst van al trekt ze solo, wat haar dwingt om assertief te zijn. Als haar tent wegwaait in de regen, is zij degene die ze met natte schoenen weer moet rechtzetten.

Zelf trek ik er zelden in mijn eentje op uit, omdat mijn oriëntatievermogen rampzalig is. Gelukkig is collega Hans Cottyn heel wat beter in kaartlezen. Een hele zomer lang laat hij zich gidsen door de 18de-eeuwse Ferrarisatlas. Deze week heeft die hem naar het Waalse Bernissart gevoerd, waar zowel steenkool als skeletten van iguanodons uit de grond werden gehaald.

Hieronder vindt u de route die hij gevolgd heeft. Zet uw wandelschoenen maar al klaar!