Za odzew po moim ostatnim liście do Ciebie, w którym w pewnym sensie ogłosiłam nowy początek. Dmuchnęliście mi mocno w skrzydła! 

Dziękuję również za to, że tak licznie wypełniacie ankietę, która pozwala mi lepiej poznać Wasze potrzeby. Jeśli jeszcze nie było dla Ciebie przestrzeni, aby to zrobić to króciutką anonimową ankietę możesz wypełnić tutaj.

Prawie 63 % osób zadeklarowało, że temat talentów nastolatków jest dla nich ważny i to właśnie dla tej grupy jest dzisiejszy mail.

Jeśli tak — wiedz, że nie jesteś sam/a. I że to nie jest sygnał, że Twoje dziecko nie ma mocnych stron.

To sygnał, że jeszcze ich nie widzi.

Między 10. a 15. rokiem życia dzieci po raz pierwszy zaczynają naprawdę porównywać się z innymi — z rówieśnikami w szkole, ze znajomymi z boiska, z tym, co widzą w social mediach. I bardzo łatwo wpadają wtedy w pułapkę myślenia: „inni są lepsi, ja jestem przeciętny, nic specjalnego we mnie nie ma".

Jako rodzic widzisz to. Mówisz: „przecież jesteś świetny" — ale to nie działa. Dziecko Ci nie wierzy. Bo ogólne komplementy w tym wieku już nie wystarczą.

Potrzebny jest język. Konkretny, oparty na tym, jak Twoje dziecko naprawdę działa. Język, dzięki któremu Ty zaczniesz inaczej patrzeć na swoje dziecko, a ono zacznie inaczej patrzeć na siebie.