Cześć,

oddech dolnożebrowy bardzo często brzmi jak coś prostego.

Wystarczy przecież powiedzieć:

„rozszerz żebra na boki”
„oddychaj do pleców”
„uruchom przeponę”
„nie unoś klatki”

I czasem to rzeczywiście działa.

Ktoś od razu czuje boczny ruch żeber, oddech schodzi niżej, wydech robi się spokojniejszy, a ciało szybko rozumie, o co chodzi.

Ale czasem nie dzieje się nic.

Albo dzieje się coś zupełnie odwrotnego.

Osoba zaczyna się bardziej napinać.
Wypycha brzuch.
Wypycha żebra.
Zatrzymuje oddech.
Próbuje „zrobić to dobrze”.

I po chwili pojawia się ta bardzo ludzka, ale też bardzo smutna myśl:

„Nawet oddychać nie umiem.”

A przecież często nie chodzi o to, że ktoś się nie stara.

Nie chodzi też o to, że „źle oddycha” albo że trzeba mu jeszcze dokładniej wytłumaczyć, gdzie ma kierować powietrze.

Czasem ciało po prostu nie ma jeszcze warunków, żeby taki oddech był dostępny.

Bo przepona nie działa w próżni.

Jej praca zależy od ustawienia klatki piersiowej i miednicy, ruchomości żeber, napięcia brzucha, jakości wydechu, poziomu pobudzenia układu nerwowego i tego, czy ciało w ogóle czuje przestrzeń, do której próbujemy je zaprosić.

Dlatego w pracy z oddechem tak łatwo pomylić dwie rzeczy:

reedukację oddechową​
z
​tresurą oddechu.

Tresura mówi:
„oddychaj tak, jak ci pokazuję”.

Reedukacja pyta:
​„co musi się wydarzyć, żeby ten oddech mógł pojawić się naturalniej?”

I to jest zupełnie inny punkt wyjścia.

Bo czasem nie trzeba mówić: „głębiej”.
Czasem trzeba najpierw zobaczyć, czy wydech w ogóle wraca.

Czasem nie trzeba mówić: „do żeber”.
Czasem trzeba sprawdzić, czy żebra mają ruch.

Czasem nie trzeba mówić: „rozluźnij brzuch”.
Czasem trzeba zrozumieć, dlaczego brzuch cały czas musi trzymać napięcie.

Czasem nie trzeba dokładać kolejnej instrukcji.
Trzeba stworzyć lepsze warunki.

Na blogu rozwinęłam ten temat szerzej: czym tak naprawdę jest oddech dolnożebrowy, dlaczego nie zawsze da się go „włączyć” poleceniem i co warto sprawdzić, zanim zaczniemy kogoś instruować.

⭐️ Przeczytaj cały wpis tutaj: Oddech dolnożebrowy: efekt, nie instrukcja​

Bo oddech dolnożebrowy bardzo często jest efektem dobrej pracy.

Nie samą instrukcją.

Ze spokojnym oddechem,

Sandra