Cześć,

czasem w pracy z oddechem widzę bardzo podobny moment.

Ktoś dostaje ćwiczenie. Próbuje. Napina się. Chce zrobić „dobrze”. Kontroluje każdy wdech i wydech. Po chwili pojawia się frustracja, opór albo poczucie: „to chyba nie dla mnie”.

A ja wtedy coraz częściej myślę:​
może to nie ta osoba robi coś źle.
Może po prostu narzędzie jest dobrane zbyt szybko, zbyt intensywnie albo nie od tego miejsca.

Bo oddech nie powinien być kolejnym zadaniem do zaliczenia.

• Plaster na usta? Może być świetnym narzędziem.
  Ale nie dla każdej osoby od razu.
• Długi wydech? Bardzo pomocny.
  Ale nie wtedy, kiedy ktoś robi go na siłę i zaczyna jeszcze bardziej kontrolować ciało.
• Oddech dolnożebrowy? Ważny kierunek pracy.
  Ale czasem zanim zaprosimy żebra do ruchu, trzeba najpierw pomóc ciału poczuć podłoże, bezpieczeństwo i mniej presji.

Właśnie o tym napisałam nowy wpis na blogu.

O tym, że trudność w pracy z oddechem nie zawsze oznacza: „bardziej się postaraj”.
​
​Czasem oznacza:

„zmień poziom trudności”.
„Zacznij łagodniej”.
„Dobierz inną wersję”.
„Nie każ ciału walczyć z techniką”.