Nakaz równego traktowania pracownika w zatrudnieniu, związany z tym zakaz dyskryminacji oraz zakaz mobbingu to instrumenty prawne mające na celu eliminowanie zjawiska dyskryminowania pracowników i dopuszczania się wobec nich działań określanych jako mobbing. Pracodawca ma obowiązek przestrzegać obowiązujących w tym zakresie przepisów i informować pracowników o treści regulacji prawnych dotyczących dyskryminacji. Dobrowolnie może też ustalić zakładowe zasady postępowania antydyskryminacyjnego, co w przyszłości, za sprawą projektowanych zmian w przepisach, ma być generalnie obowiązkowe.

Równe traktowanie w zatrudnieniu to jedna z podstawowych zasad prawa pracy. Określa ją art. 11² K.p. (Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.), zgodnie z którym pracownicy mają równe prawa z tytułu jednakowego wypełniania takich samych obowiązków (dotyczy to w szczególności równego traktowania mężczyzn i kobiet w zatrudnieniu). Konsekwencją tej zasady jest zakaz nierównego traktowania pracowników, tj. zakaz dyskryminacji. Ten zakaz jest z kolei uregulowany w art. 18^3a-18^3c K.p. Pierwszy z przywołanych przepisów w § 1 zakazuje nierównego traktowania pracowników w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych, w szczególności ze względu na takie kryteria, jak wiek, płeć, orientacja seksualna, niepełnosprawność, rasa, religia, wyznanie, narodowość, pochodzenie etniczne, przekonania polityczne, przynależność związkowa, zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony, wymiar czasu pracy.