Czasem z zewnątrz wszystko wygląda dobrze. ✨

Dajesz radę. Pracujesz. Ogarniasz dom, obowiązki, ludzi wokół. Potrafisz się uśmiechnąć, zrobić swoje, pójść dalej. A jednak gdzieś pod spodem czujesz, że w Tobie nadal coś siedzi. Jakby jakaś część Ciebie wciąż była zatrzymana. Jakby coś było niedomknięte. Niby żyjesz tu i teraz, ale przeszłość od czasu do czasu wraca i zabiera Ci spokój.

Jedna z kobiet, z którymi pracowałam, powiedziała mi kiedyś bardzo proste zdanie: „Ja już nawet nie wiem, o co dokładnie chodzi. Po prostu czuję ciężar.” I myślę, że wiele kobiet zna ten stan aż za dobrze. Nie musi chodzić o jedną wielką tragedię. Czasem to są lata drobnych zranień, niesprawiedliwości, rozczarowań, niewypowiedzianej złości, żalu do innych i do samej siebie. Czasem to decyzje, których dziś wstyd wspominać. Czasem słowa, które ktoś powiedział dawno temu, a które nadal gdzieś w Tobie pracują. A czasem po prostu nosisz w sobie poczucie krzywdy, którego nie umiesz już nawet dobrze nazwać.

Ta kobieta długo mówiła sobie, że przecież trzeba iść dalej. Że nie ma sensu rozdrapywać. Że trzeba być silną. Że inni mają gorzej. Problem w tym, że to, czego nie chcesz czuć, wcale nie znika tylko dlatego, że przestajesz o tym mówić. To zostaje w ciele. Zostaje w napięciu. Zostaje w reakcjach, których sama czasem nie rozumiesz. Zostaje w momentach, kiedy coś małego uruchamia w Tobie emocję nieadekwatną do sytuacji. Zostaje w relacjach. Zostaje w sposobie, w jaki patrzysz na siebie.

Bardzo często pod tym wszystkim znajduje się żal, poczucie krzywdy, uraza, rozczarowanie, wstyd, poczucie winy, złość, której nie było wolno wyrazić. I opór przed odpuszczeniem, bo jakaś część Ciebie nadal uważa, że trzymając to wszystko, chronisz siebie albo oddajesz sprawiedliwość temu, co się wydarzyło. Tylko że prawda jest taka, że najczęściej płacisz za to Ty. Swoją energią. Swoim spokojem. Swoją lekkością.

I właśnie dlatego przygotowałam kwietniowy Trening Mentalny.